Balans Medika background

Osteopatija integrativni medicinski pristup

Manualna medicinska tehnika nastala pre hiropraktike

Šta je osteopatija, kada je nastala i gde?

Osteopatija je neinvazivna, bezbolna, holistička, prirodna, manuelna medicinska tehnika koja se zasniva na vrlo preciznim zahvatima i određenim protokolima lečenja. Osteopatska medicina počiva na filozofiji da je uzrok poremećaja važniji od simptoma bolesti. Pri dijagnostičkom pregledu i terapeutskom tretmanu lekar, osteopata koristi isključivo svoje ruke. Tehnike koje se primenjuju zavise pre svega od anamnestičkih podataka (podatke koje pacijent daje na početku razgovora sa lekarom) i istorije bolesti. Istorijat osteopatije vezan je za američkog lekara dr Andrew Taylor Still-a, koji je postavio osnove lečenja ovom metodom još 1874. godine. Osteopatija je nastala kao odgovor na zdravstvene probleme pacijenata koji nisu imali uspeha sa tretmanima klasične medicine.

Koje su razlike između osteopatije i hiropraktike (kiropraktike)?

Osteopatija je medicinska metoda koja je nastala dvadesetak godina pre kiropraktike. Iako obe metode pri tretmanu koriste manuelnu tehniku i holistički pristup, ipak se razlikuju u određenim važnim elementima. Kiropraktika je usmerena na koštano-mišićni sistem i otklanjanje bola, dok se osteopatija fokusira na organizam u celini, pri čemu pronalazi i odstranjuje uzroke koji su doveli do bolesti, a ne bavi se samo posledicama. U suštini, osteopatija i kiropraktika su skoro iste u lečenju i tretiranju, odnosno nameštanju zglobova ali se osteopatija tu ne zaustavlja (to je samo njen prvi nivo – strukturalna osteopatija). Terapija osteopatijom se nastavlja po potrebi i nameštanjem unutrašnjih organa ali i otklanjanjem trauma kranijalnog porekla (balans likvora – moždano moždinske tečnosti, koja okružuje mozak i kičmenu moždinu, tz. kranio-sakrum terapija).

Koje su dobrobiti osteopatije?

Lečenje osteopatijom pomaže organizmu da pronađe pravu ravnotežu, pri čemu omogućava eliminisanje svih ostalih elemenata koji taj fini, telesni balans narušavaju. Osteopatija se ne ograničava da leči samo nastali poremećaj, već traga za njenim uzrocima i poreklom, bez upotrebe “hemijskih” lekova. Kad je jedno telo u prirodnoj ravnoteži, to je rezultat harmoničnog odnosa svih struktura organizma i tada je čovek zdrav. Međutim, u momentu kad nastupi poremećaj ravnoteže javlja se poremećaj funkcije i tada bolest obično nastaje tamo gde je “slaba tačka” organizma. Dobrobit i prednost lečenja osteopatijom je što ona sagledava pacijenta u svom kompletnom biću (psiho-fizičko-biohemijskom smislu). Na primer, nameštanjem vrata oslobađaju se emocije koje su pacijentu “ostale u grlu” i obrnuto.

U kojim se medicinskim granama moze primenjivati osteopatija ?
  • pedijatrija
  • urologija
  • ginekologija
  • gastroenterologija
  • sportska medicina
  • gerijatrija
Koje probleme, oboljenja, stanja i bolesti osteopatija ublažava ili rešava?

STRUKTURALNA OSTEOPATIJA 

  • PROBLEMI I BOLOVI U KIČMI, LUMBALNI DEO:
  • diskus hernija (degenerativna promena diska koji se nalazi između kičmenih pršljenova)
  • lumbago (bolovi u krstima)
  • lordoza (velika zakrivljenost kičme u slabinskom delu, vidi se kao izbačen stomak)
  • stenoza (suženje slabinskog dela kičmenog kanala)
  • protruzija (međupršljenska gelatinozna tecnost „istice“ iz svog uobičajenog ležišta)
  • KARLICA:
  • problemi i poremećaj funkcije sakro-ilijačnog zgloba
  • fenomen „duža-kraća noga“
  • tretmani karlice
  • tretman slabinskog mišića (m.psoas ) na razne probleme karlice
  • problemi pelvisa (stidna kost)
  • VRATNI (CERVIKALNI) DEO:
  • bolovi gornjih ekstremiteta (ruku)
  • tortikolis – krivošija (slaba pokretljivost u rotaciji, fleksiji ili ekstenziji vrata)
  • priklještenost živaca blokiranim pršljenom
  • sindrom nervus vagusa (vegetativni nervni sistem)
  • PROBLEMI TOROKALNOG TRAKTA
  • bolovi zbog disfunkcije rebara – pršljenova
  • bolovi ispod ključne kosti i lopatice
  • problemi 1° i 2° kostule (rebra) i sindromi
  • EKSTREMITETI
  • problemi i bolovi karličnog dela
  • blokiran kuk u rotaciji
  • poremećaj funkcije i problemi kolena
  • poremećaj funkcije i problem Ahilove tetive (trigger points)
  • poremećaj funkcije i problem u skočnom zglobu
  • isčašenja i uganuća
  • bolovi i povrede ramena (luksacije i subluksacije)
  • nameštanje caput longum bicepsa
  • poremećaj funkcije i problemi lakta

VISCERALNA OSTEOPATIJA 

  • NAMEŠTANJE IZMEŠTENIH UNUTRAŠNJIH ORGANA:
  • bubrega, jetre, debelog creva,
  • nameštanje bešike, materice (anteroverzija i retroverzija),
  • spušteni abdomen, bolovi u karlici
  • nameštanje trtične kosti (kokcigealna kost)
  • nameštanje ileo-cekalne valvule (pripoj tankog i debelog creva)

KRANIJALNA OSTEOPATIJA

  • OSTEOPATIJA GLAVE:
  • trauma tkiva (postraumatski, postoperativni tretmani),
  • balans likvora
  • psihosomatski problemi
  • tretmani upale srednjeg uha (zujanje u ušima i sl.)
  • balans aktivnosti leve i desne hemisfere mozga
  • stomatološki problemi (temporo-mandibularni zglob vilice) u kombinaciji sa strukturalnom osteopatijom
  • temporo-mandibularni zglob u subluksaciji (blago izmeštanje zgloba vilice iz uobičajenog položaja)
  • kontraktura žvakaćih mišića (gubitak ili ograničenje pokreta u zahvaćenom zglobu, skraćenjem mišića, tetiva, ligamenata i kože).
Kada se osteopatija ne može primeniti i zašto? Kontraindikacije.
  • razni prelomi kostiju, tumori,
  • spondilositisi (upalni proces na pršljenovima i međupršljenskim diskovima),
  • inflamatorne bolesti (reumatoidni poliartritis – zahvaćenost više zglobova),
  • urođene malformacije kičmenog stuba,
  • spondilolisteza (pomeranje pršljenova ka napred u odnosu na prirodnu zakrivljenost kičme),
  • ozbiljne demineralizacije (gubitak koštane mase, ozbiljna osteoporoza),
  • diskus hernije većeg volumena,
  • ozbiljni statički poremećaji kičmenih pršljenova,
  • radikulopatije sa paralizom i parestezom (upala nerava sa gubitkom mišićne i nervne funkcije),
  • ozbiljno suženje (stenoza) kičmenog kanala,
  • siringomielia (šupljina unutar kičmene moždine),
  • vertebro-bazilarna insuficijencija (loša ishranjenost moždanog tkiva zbog organičenog arterijskog protoka krvi),
  • ozbiljna depresija,
  • trudnice (izuzev kada je reč o kranijalnoj osteopatiji),
  • jaki bolovi,
  • terapeut koji nije edukovan.
Kakva se poboljšanja mogu očekivati?

Osteopatija je zapravo sistem dijagnostičkih i terapeutskih tehnika koje se baziraju na znanjima klasične medicine (anatomije i fiziologije) ali ne predviđa upotrebu lekova niti hirurške operacije (izuzev u posebnim slučajevima). Osteopatija potencira pre svega prevenciju i adekvatnu terapiju kako bi se hirurške intervencije izbegle, a zdravlje vratilo i očuvalo.

Ko sme da izvodi osteopatske tehnike i zahvate?

Lekar osteopata, školovan četiri ili pet godina (po novim evropskim kriterijima). Treba napomenuti da osobe koje završe poneki kurs osteopatije nisu siguran izbor za rešavanje ozbiljnih zdravstvenih problema i stanja. Osteopatijom se može baviti samo diplomirani osteopata (D.O.) ili “doctor of osteopathy”, odnosno lekar ili fizioterapeut sa završenom četvorogodišnjom školom i specijalizacijom (3.000 sati studija) ili terapeuti sa diplomom srednje medicinske škole sa najmanje pet ili šest godina studija osteopatije (oko 5.000 sati studija). Osteopatama se ne mogu smatrati terapeuti koji su završili samo prvu godinu ili nisu stekli diplomu (D.O.), a još manje oni koji su završili neke pojedinačne kurseve osteopatije. Treba biti obazriv kome se daje čovek u ruke, kada se rade zahvati kičme, vrata, kolena, ramena i sl.

dr Dragan Anđelković,osteopata

 

dr Dragan Andjelkovic specijalista osteopatije